Schemat podłączenia głośników GD13-32/2 w Diora Calypso 6282 – połączenie szeregowe, faza, gniazdo zewnętrzne

Pytanie

schemat podłączenia głośników GD13-32/2 diora calypso 6282

Odpowiedź Sztucznej Inteligencji

Bezpośrednia odpowiedź na pytanie

• W Calypso 6282 głośniki oznaczane jako GD13‑3,2/2 (często zapisywane skrótowo „GD13‑32/2”: 13 cm, 3,2 Ω, 2 W) łączy się szeregowo, a całą parę podaje się bezpośrednio na wtórne uzwojenie transformatora głośnikowego końcówki mocy (ECL82). Konieczne jest zachowanie fazy (jednakowy „+” dla obu przetworników w łańcuchu).
• W torze znajdują się: gniazdo głośnika zewnętrznego z zestykami rozłączającymi (po włożeniu wtyczki odłącza wewnętrzne głośniki) oraz odczep wtórnego (przez układ RC) do pętli ujemnego sprzężenia zwrotnego (USZ).
• Jeśli masz JEDEN przetwornik: podłącz go bezpośrednio do wtórnego transformatora, zachowując polaryzację; USZ pozostaje na tym samym końcu wtórnego co fabrycznie.

Kluczowe punkty

• Połączenie dwóch GD13‑3,2/2: SZEREGOWE (wypadkowo ok. 6,4 Ω).
• Głośnik zewnętrzny odłącza wewnętrzne przez gniazdo z zestykami NC.
• Nie zamieniać przewodów wtórnego „na chybił‑trafił” – zmiana fazy może odwrócić USZ i wzmacniacz się wzbudzi.

Szczegółowa analiza problemu

• Nomenklatura GD13‑3,2/2: „GD” – głośnik dynamiczny, „13” – średnica kosza ~130 mm, „3,2” – impedancja znamionowa 3,2 Ω, „/2” – moc znamionowa ok. 2 W. W praktyce oznaczenie bywa czytane jako „GD13‑32/2”.
• W rodzinie odbiorników Diora z EM80 i końcówką na ECL82/EL84 standardem była impedancja wtórnego rzędu 3–7 Ω. Zastosowanie dwóch przetworników 3,2 Ω spina się elektrycznie sensownie tylko w połączeniu szeregowym (≈6,4 Ω), co dobrze dopasowuje większość wtórnych uzwojeń transformatorów w tych konstrukcjach.
• Typowy tor wyjściowy: anoda pentody ECL82 → transformator głośnikowy → wtórne (2 przewody) → gniazdo głośnika zewnętrznego (zestyki przełączające) → głośniki wewnętrzne → powrót na wtórne. Z jednego końca wtórnego (zwykle „zimnego”) przez sieć RC wraca USZ do stopnia wstępnego.
• Polaryzacja/faza: przy połączeniu szeregowym zachowujemy konwencję „+” pierwszego przetwornika do „gorącego” końca wtórnego, jego „–” łączymy z „+” drugiego, a „–” drugiego idzie do „zimnego” końca wtórnego. Tłumi to zjawiska przeciwfazy mechanicznej i utratę niskich tonów w obudowie radia.

Schemat ideowy połączeń (uogólniony – sprawdź rozmieszczenie styków gniazda w swoim egzemplarzu)

• T2_sec_A (gorący wtórnego) → styk „A” gniazda SPK EXT → styk NC (zwarty bez wtyczki) → „+” GŁOŚNIK 1
• „–” GŁOŚNIK 1 → „+” GŁOŚNIK 2
• „–” GŁOŚNIK 2 → styk NC powrotu gniazda → styk „B” gniazda SPK EXT → T2_sec_B (zimny wtórnego, odniesienie USZ)
• USZ: T2_sec_B → (R||C lub R‑C szeregowo – zależnie od wersji) → katoda/siatka poprzedniego stopnia

Uwaga praktyczna o gnieździe: włożenie wtyczki do gniazda zewnętrznego głośnika przełącza obwód – wewnętrzne głośniki są odłączane, a sygnał z wtórnego trafia na zaciski gniazda (do kolumny zewnętrznej o impedancji zgodnej z serwisówką).

Aktualne informacje i trendy

• Współczesne zamienniki 13 cm rzadko mają 3,2 Ω – najczęstsze to 4 lub 8 Ω. Przy wymianie pary 3,2 Ω na dwie sztuki 4 Ω: łącz szeregowo (otrzymasz 8 Ω) – dopasowanie będzie akceptowalne, ale głośność może minimalnie spaść. Dla dwóch 8 Ω – połączenie równoległe (4 Ω) zwykle również jest poprawne w tych transformatorach.
• Nowe głośniki mają inne skuteczności – warto dobrać parę o zbliżonej czułości (SPL).

Wspierające wyjaśnienia i detale

Jak znaleźć „+” przetwornika bez oznaczeń

• Króciutko dotknij klem 1,5 V (AA) – plus baterii do jednego wyprowadzenia, minus do drugiego: jeżeli membrana wychyla się na zewnątrz, zacisk przy plusie baterii jest „+” głośnika. Oznacz go markerem.
• Zrób to dla obu przetworników, aby nie pomylić fazy w szeregu.

Kontrola impedancji

• Pomiary omomierzem dadzą ~2,6–3,0 Ω dla głośnika 3,2 Ω (DC ≠ AC). Suma szeregowa powinna wyjść ~5,5–6 Ω DC. To dobry sygnał, że połączenie jest poprawne.

Aspekty etyczne i prawne

• Sprzęt lampowy operuje napięciami >250 V DC; praca przy otwartym chassis wymaga odłączenia sieci i rozładowania kondensatorów.
• Zachowaj oryginalność instalacji w zabytkowym egzemplarzu – modyfikacje dokumentuj; w muzealiach trzymaj się fabryki.

Praktyczne wskazówki

• Przewody: linka 0,5–0,75 mm², skrócone do niezbędnej długości, skręcone pary sygnałowe minimalizują brum.
• Lutowanie: cynuj kosze i przewody, nie przegrzewaj konektorów.
• Po złożeniu:
  1. test ciszy (brak pisku/wzbudzeń),
  2. test kanału mowy (radio ustaw na AM/FM – brak przesterów),
  3. odsłuch niskich tonów – brak „wycinania” basu = poprawna faza.
• Jeśli po uruchomieniu pojawia się pisk: zamień miejscami oba przewody wtórnego NA TRANSFORMATORZE (nie przy głośnikach) – przywrócisz ujemne sprzężenie.

Ewentualne zastrzeżenia lub uwagi dodatkowe

• Istnieją wersje Calypso z pojedynczym dużym przetwornikiem i dodatkowym wysokotonowym przez kondensator – wtedy połączenie różni się (tweeter przez C szeregowy do „gorącego” i wspólny minus). Jeżeli Twoje radio ma taki układ, daj znać – narysuję wariant.
• Oznaczenia kolorów przewodów mogą się różnić między seriami produkcyjnymi – nie sugeruj się kolorem bez weryfikacji testem baterią i/lub śledzeniem ścieżki z wtórnego.

Sugestie dalszych badań

• Sprawdź nadruki na koszach (szukaj „3,2Ω / 2W” lub „GD13‑3,2/2”).
• Warto zdobyć skan serwisówki konkretnej wersji 6282 – zawiera układ gniazd i USZ.
• Jeśli możesz, prześlij zdjęcie tylnej części chassis (transformator, gniazdo SPK EXT) i tabliczki głośników – zweryfikuję połączenia „po śladach”.

Krótkie podsumowanie

• Dwa GD13‑3,2/2 w Calypso 6282 łączymy SZEREGOWO i podajemy na wtórne transformatora, pilnując fazy.
• Gniazdo zewnętrzne rozłącza wewnętrzne przetworniki; USZ wraca z jednego końca wtórnego do przedwzmacniacza – nie zmieniaj dowolnie końców wtórnego.
• Zweryfikuj oznaczenia głośników i układ gniazda; w razie wątpliwości podaj zdjęcia – przygotuję precyzyjny rysunek pod Twój egzemplarz.